Ontstaan en evolutie van het universum (oftewel biversum)

  • Martin Knops:

De tekst hieronder is ontleend uit de website van Rick Cruys: Calypso coaching

De website gaat over Calypso Coaching. Echter, dit deel uit het hoofdstuk Filosofie: Filosofie

Beschrijft een filosofische manier van denken, die zou kunnen aansluiten op de exacte wetenschap.

Bron en tekst: Rick Cruys, website: Calypso coaching


Over het ontstaan, de expansie en het uiteindelijke einde en/of voortbestaan van ons universum (heelal) bestaan vele verschillende, alsook spannende, theorieën. Hierbij neem ik The Big Bang als uitgangspunt. Laat ik er een paar van doornemen en eindigen met de meest waarschijnlijke. Ik vind dit onderwerp belangrijk omdat inzicht, kennis en begrip van en over het heelal een blauwdruk (fractal) en basisfilosofie kunnen geven.

Wat in het Groot geldt, geldt ook in het Klein. Uiteindelijk bestaat er een ‘design of the cosmos’, een ‘design of forms’. Niets is zomaar ‘at random’. ‘God does not play dice’.

Toen Einstein eens gevraagd werd of hij in God geloofde, antwoordde hij ongeveer met: “Nee, ik geloofniet in God, ik weet dat hij/zij bestaat, maar dan niet in de aardse vorm waar wij (zondags) toe bidden, eerder als een scheppende en mystieke (niet moraliserende) kracht van destructie en creatie”.

Ik stond als klein jochie vaak ’s avonds buiten naar de sterren te kijken en werd immens aangetrokken tot het mysterie en ontstaan van ons universum. Er IS een ontwerp van de kosmos‘, dacht ik.

Drie theorieën over het heelal.

De eerste theorie, die veel wetenschappers onderzoeken en aanhangen over ons heelal, is die van EXPANSION, oftewel ‘the inflationary theory’. Daarbij zou alles in ons heelal steeds verder uitdijen en wegbewegen van haar centrum tot het universum uiteindelijk kil en koud wordt en alles uitsterft. Dit zou nog miljarden jaren duren.

De tweede theorie, die in de wetenschappelijke wereld ook alom wordt ondersteund, is die van COLLAPSE, oftewel ‘the implosion theory’. Hierbij zou de groeiende massa van het universum groter worden dan de uitdijende beweging van het heelal, en daardoor in zichzelf imploderen. Voor science fiction films is dit een fantastisch scenario, een kaskraker, omdat iedereen dan jong begint, oud wordt en dan ineens snel weer jonger wordt.

De derde theorie, die meest aannemelijk, waarschijnlijk (en aantrekkelijk) lijkt, is die van STEADY STATE, oftewel ‘the equilibrium theory’. Ten eerste wordt hierbij vanuit gegaan dat ons heelal geen universum, maar een biversum is. Met andere woorden, dat ons heelal nog niet geboren is, nog steeds expandeert, tot ze geboren kán worden. We zitten als het ware – (met onze miljarden sterrenstelsels!) in ons eigen onmetelijke met duizelingwekkende snelheid van 80.000 km/uur (22 km per seconde) uitdijende heelal (93 miljard lichtjaren al sinds the Big Bang!) – nog slechts in de buik van het uiteindelijke heelal! We moeten dus feitelijk nog geboren worden! Zelfs de Hopi Indianen spraken over een navelstreng, ‘an umbilical cord,‘.

Er komt dan een moment van equilibrium in het spanningsveld tussen ons inflatoire biversum en de ontwikkeling van haar kritische massa, waarna wij ‘geboren’ zouden worden. Zonder het besef wat massa en zwaartekracht precies zijn, kunnen we onmogelijk begrijpen, noch bevatten, hoe dit alles precies functioneert. Want, wat is nu het verschil tussen een ‘zwart gat’ en een ander voorwerp? Waarom heeft het ene wel aantrekkingskracht (oftewel zwaartekracht) en het andere niet? Het verschil zit hem in wat wij ‘relatieve massa’ noemen.

ZWARTE ENERGIE EN GATEN.

Wat wij wél begrijpen, is dat een zwart gat massa heeft. Zij is echter zo intens, zo dicht, met zulk een enorme magnetische aantrekkingskracht (gravitational pull), dat zelfs licht – dat daarbij in de buurt komt – verdwijnt, aangezogen en opgeslokt wordt, ‘haar licht’ verliest, en deel van diezelfde massa wordt.

Dat is zwaartekracht! Het is niet ‘zwart’ en het is ook geen ‘gat’. Het is in feite transparant, niet zichtbaar. Het is materie en zwaartekracht, die zo krachtig, gecomprimeerd en gebundeld zijn, dat het alles aantrekt en in zich opneemt wat in haar aantrekkingsveld komt.  Als de aarde een ‘zwart gat’ zou zijn, dan zou haar massa en gewicht enorm zijn, maar niet veel groter dan een erwt, waar niets aan kan ontsnappen.

Zo zou op dit moment ‘slechts’ 4% van ons heelal (ons melkwegstelsel The Milky Way, met alle miljarden broertjes en zusjes aan andere sterrenstelsels, met ieder weer miljarden sterren zoals onze ‘kleine’ zon) bestaan uit wat wij ‘zichtbare materie’ noemen (de aarde, de planeten, onszelf etc), 23% uit ‘zwarte gaten’, en de overige 73% uit nog onverklaarde ‘zwarte energie’ (oftewel ‘onzichtbare’ gaten en energie). Van 96% van ons heelal weten we dus nog niet wat het precies is, hoe het functioneert en welke natuurwetten hier gelden! Om dit alles een beetje in perspectief te plaatsen, in 1 dag vliegen we in een Boeing 747 rond onze aarde. Er zijn planeten daarbuiten, zoals de Canis Majoris (en zelfs nog veel grotere!), waar we ruim 1.100 jaar (!) over doen om met een Boeing 747 omheen te vliegen. Mind boggling! ‘Some family planning would be in place, I’d say’.

Dus, hoe zit dit nu eigenlijk, wat gebeurt hier precies? Wie of wat is die enorme aantrekkingskracht? Niemand weet dat! Bijvoorbeeld, wat geeft de gigantische gasplaneet Jupiter haar enorme gewicht? Die harde kern in haar midden? We weten dat niet, omdat we (nog) niet exact weten hoe massa en zwaartekracht werken. 

MONOPOOL

Maar, in feite weten we dat wél. Iedereen heeft dit instrument namelijk in zijn/haar lichaam, in zijn/haar centrum of identiteit (sternum), zitten. We noemen dat in Human Design ‘the magnetic monopole’, oftewel de magnetische monopool, de ‘magneet’ met slechts één pool en aantrekkingskracht. Zij houdt ons, ieder afzonderlijk, tezamen in de ‘illusie van onze afgescheidenheid’. Hoe verder we wegbewegen van de aarde (deze Maya, deze illusie), hoe kleiner zij wordt, en hoe kleiner en onzichtbaarder wij worden, hoe minder ‘afgescheiden’ en hoe meer ‘één’ wij zijn én worden. 

De wetenschap zoekt daar buiten, in het heelal zelf, terwijl het recht voor onze ogen (en ons bewustzijn) in onszelf zit. Er lopen in feite bijna 7 miljard (dieren even niet mee gerekend) ‘zwarte gaten’ op deze aarde rond. Net als het bewijs in 2017, toen twee wetenschappers aantoonden dat neutrino’s massa, dus lading hebben, en informatie dragen en daar zelfs de Nobel Prijs voor Natuurkunde voor ontvingen, gelijk vele andere wetenschappelijke ontdekkingen – moet de huidige wetenschap nog tot het bewijs komen dat naast een dubbele pool – een magneet van aantrekking en afstoting – er ook zoiets bestaat als een monopool. Een pool van uitsluitend aantrekkingskracht, dat alles bij elkaar houdt. Ze zullen het direct weten te vinden, … zodra ze weten waar ze moeten kijken.


  • Martin Knops: Het artikel gaat verder, maar dan gericht op de missie van Rick Cruys. Als u geïnteresseerd bent, ga dan naar zijn website.

Geef een reactie