Theoretische fysica

Korte uitleg over theoretische fysica

  • Bron Wikipedia.

De theoretische natuurkunde of theoretische fysica is een tak van de natuurkunde die zich bezighoudt met het vormen van nieuwe natuurkundige theorieën. Daarmee onderscheidt deze tak zich van de experimentele natuurkunde, die onder meer theorieën met behulp van experimenten of proeven bevestigt of weerlegt, en de technische natuurkunde, die de bekende natuurkundige wetten toepast in apparaten, zoals machinesvliegtuigenenergiecentrales, enzovoorts.

Soorten

Er zijn grofweg twee soorten theorieën in de natuurkunde.

Deze blijft dicht bij de gemeten verschijnselen en probeert een gevonden patroon samen te vatten in een regel of wet. Een voorbeeld is de wet van Hooke voor de kracht die je nodig hebt om een veer uit te rekken: die beschrijft geen onderliggende principes maar alleen het directe verband tussen twee verschijnselen (kracht en uitrekking).

  • 2 De fundamentele theorie

Deze poneert één of meerdere basisprincipes en leidt vervolgens af wat de gevolgen zijn van die principes. Als die een goede verklaring blijken te bieden voor een liefst grote klasse van verschijnselen, geldt de theorie als bevredigend. Een voorbeeld is de algemene relativiteitstheorie. Deze gaat uit van een paar postulaten (basisprincipes) en leidt daar een heel wereldbeeld uit af, dat later een aantal experimentele toetsingen doorstond.

Uitwerken van bestaande theorie

Naast theorievorming houdt de theoretische natuurkunde zich ook bezig met het uitwerken van bestaande theorieën. Zo is op basis van de al lang getoetste en geaccepteerde wetten voor het gedrag van elektronen, het gedrag van elektronen in een bepaald metaal te berekenen. Deze afgeleide wetmatigheden bevatten geen nieuwe basisprincipes, maar zijn nuttig om de theorie te toetsen en toe te passen.


ARTIKELEN:

Scroll naar top
%d bloggers liken dit: